Türkiye’nin Değişen Demografik Yapısı ve Yeni SES Tanımı Işığında Toplumsal Dönüşüm

2025 yılı sonunda Türkiye nüfusu 86 milyon 92 bin kişiye ulaştı. Bir önceki yıla göre yaklaşık 427 bin kişilik bir artış söz konusu. Ancak nüfus artış hızının geçmiş dönemlere kıyasla oldukça düşük seviyelere indiği görülüyor.

Türkiye artık hızlı büyüyen genç nüfus ülkesi olmaktan uzaklaşıyor. Bu durum:

• eğitim ve istihdam politikalarının,
• sosyal güvenlik sisteminin,
• şehir planlamasının,
• ekonomik büyüme stratejilerinin

yeniden düşünülmesini gerektiriyor.

Artık mesele nüfusun büyüklüğünden çok, nüfusun yapısı haline geliyor.

Verilere göre nüfusun %93,6’sı il ve ilçe merkezlerinde yaşıyor. Kırsal nüfus giderek azalıyor. Ancak daha dikkat çekici olan, nüfusun önemli bir kısmının artık “yoğun kent” alanlarında toplanması.

Türkiye nüfusunun:

• %67,5’i yoğun kentlerde,
• %15,8’i orta yoğun kentlerde,
• %16,8’i kırsal alanlarda yaşıyor.

Bu durum şehirlerin sadece büyüdüğünü değil, aynı zamanda yoğunlaştığını gösteriyor. Sonuç olarak:

• konut fiyatları artıyor,
• ulaşım sorunları büyüyor,
• altyapı baskısı yükseliyor,
• yaşam kalitesi eşitsizlikleri derinleşiyor.

Kentleşme artık niceliksel değil, niteliksel bir mesele haline geliyor.

TÜAD’ın güncellediği SES tanımı burada önemli bir perspektif değişikliği getiriyor. Geleneksel SES sınıflandırması büyük ölçüde eğitim ve meslek bilgisine dayanıyordu. Ancak günümüzde aynı eğitim ve mesleğe sahip bireyler arasında ciddi gelir ve yaşam standardı farkları oluşabiliyor.

Yeni SES yaklaşımı:

• hane gelirini,
• ekonomik imkanları,
• yaşam koşullarını,
• tüketim ve sahiplik göstergelerini

de dikkate alarak daha gerçekçi bir toplumsal katmanlaşma analizi yapmayı amaçlıyor.

Bu değişiklikle birlikte Türkiye’de görülen kentleşme ve nüfus hareketleri artık farklı bir açıdan okunabiliyor.

Yoğun kentlerde yaşayan nüfusun artması, her bireyin ekonomik olarak güçlendiği anlamına gelmiyor. Yeni SES yaklaşımı, kent içinde farklı ekonomik katmanların daha belirgin hale geldiğini gösteriyor.

Aynı ilçede:

• yüksek gelirli ve iyi eğitimli gruplar,
• düşük gelirli ve güvencesiz çalışan kesimler

yan yana yaşayabiliyor. Ancak yaşam kaliteleri ve fırsatlara erişimleri ciddi biçimde farklılaşıyor.

Bu nedenle kentleşme artık yalnızca mekânsal bir değişim değil, aynı zamanda sosyal ayrışma süreci olarak da okunmalı.

2025 yılında 33 ilin nüfusunun azaldığı görülüyor. Bu durum göçün ekonomik fırsatların yoğunlaştığı bölgelere yöneldiğini gösteriyor.

Göç eden nüfus genellikle:

• iş olanakları,
• eğitim imkânları,
• yaşam kalitesi beklentileri

doğrultusunda hareket ediyor.

Yeni SES yaklaşımı, bu göç hareketlerinin sadece nüfus değişimi olmadığını; aynı zamanda ekonomik ve sosyal yapıdaki dönüşümü de hızlandırdığını ortaya koyuyor. Bazı bölgeler genç ve üretken nüfus kaybederken, büyük şehirlerde düşük ve orta gelirli nüfusun yoğunlaşması yeni sosyal sorunlar yaratabiliyor.

Ortanca yaşın 34,9’a yükselmesi, Türkiye’nin genç nüfus avantajının azalmaya başladığını gösteriyor.

Öne çıkan değişimler:

• çocuk nüfus oranı düşüyor,
• yaşlı nüfus oranı hızla artıyor,
• çalışma çağındaki nüfus zirveye yaklaşıyor.

Yeni SES yaklaşımı açısından bakıldığında, yaşlanan nüfus özellikle düşük gelir gruplarında daha kırılgan sonuçlar doğurabilir. Emeklilik gelirleri, sağlık harcamaları ve bakım hizmetlerine erişim gibi konular giderek daha kritik hale geliyor.

Esenyurt’un nüfusunun 1 milyonu aşması, Türkiye’de ilçelerin artık orta büyüklükte şehirler haline geldiğini gösteriyor. Bu durum:

• yerel yönetim kapasitesini,
• eğitim ve sağlık hizmetlerini,
• ulaşım ve altyapı planlamasını

zorlayan yeni bir tablo ortaya çıkarıyor.

Bu yoğunlaşma özellikle orta ve alt SES gruplarının barınma maliyetleri nedeniyle merkez dışına yönelmesiyle hız kazanıyor.

Türkiye’nin demografik dönüşümü ekonomi üzerinde doğrudan etkiler yaratacak:

• İşgücünde nitelik ihtiyacı artacak.
• Yaşlanan nüfus sosyal güvenlik sistemini zorlayacak.
• Kadınların ve gençlerin işgücüne katılımı daha kritik hale gelecek.
• Gelir eşitsizlikleri daha görünür olacak.

Yeni SES yaklaşımı, ekonomik büyümenin yalnızca kişi başına gelir artışıyla değil, fırsat eşitliğiyle ölçülmesi gerektiğini de hatırlatıyor.

2025 nüfus verileri ile yeni SES yaklaşımı birlikte okunduğunda Türkiye’nin yeni bir demografik ve toplumsal döneme girdiği görülüyor.

Artık mesele nüfusun büyüklüğü değil:

• nüfusun yaş yapısı,
• kent içindeki dağılımı,
• ekonomik fırsatlara erişimi,
• yaşam kalitesindeki farklılıklar.

Türkiye önümüzdeki dönemde genç nüfus avantajından üretken nüfus avantajına geçiş sürecini doğru yönetmek zorunda.

Demografi geleceği yavaş ama kesin biçimde şekillendirir. Verileri doğru okuyabilen toplumlar ise bu dönüşümü fırsata çevirebilir.

Ve Türkiye tam da böyle bir eşikte duruyor.